Kartopu sponsorluğunda 10 marifet.org'un düzenlediği KIŞ temalı yarışmayı görünce katılmaya karar verdim. Bir kaç yıldır tam anlamıyla yaşayamadığımız kar keyfi özleminden, eski kış gecelerine kadar hatıralar canlandı bir anda. Kış tatlı, hüzünlü ve heyecan dolu anılar ile kafamda canlanırken heyecan ve bir o kadar da korku dolu bir anı canlandı. Kısaca anlatayım;
Bir bayram öncesi abim aradı yola çıkmadan. "Yarın yola çıkıyoruz, havalar nasıl, kar var mı?" diye sorduğunda "her yer kupkuru" cevabını verdik. Telefon görüşmesinden birkaç saat sonra lapa lapa kar yağmaya başladı. Sabah olduğunda ise kar epey birikmişti ve abimler de yola çıkmıştı.
Kar durmadı, yağdı yağdı...
Yolun yarısında bir otele sığınan abim, yengem ve yeğenim ertesi gün yola devam ettiler. Öğlen olduğunda ilçede olduklarını haber veren yol yorgunlarına yemekler ısıtıldı, sofralar kuruldu hemen. Yarım saatlik yol olmasına rağmen 2 saat olmuştu ve hala gelen giden yoktu. Aksilik ya babamda iş için gitmişti ve evde annemle yalnızdık. Akşam olmuş, hava kararmaya başlamıştı. Annemle tek kelime etmiyor, birbirimize çaktırmasak da iyiden iyiye endişeden kuduruyorduk. Ara ara telefon etsekte bir türlü ulaşamadık. Birimiz sandalyenin diğerimiz koltuğun tepesinde pencereden yolu gözlüyorduk. Her araba sesine fırlıyor, her farı karşılıyorduk ama abimlerin arabası bir türlü gelmiyordu.
Her araba farına koşturduğumuz gibi gelen o arabaya da koşturduk ve evet beklediğimiz araba buydu. Annemle çığlıklar içinde karşıladığımız abimleri gözyaşları ile kucakladık. Meğer köy yolu açıkmış sadece. İlçe ile olan ana yol kapalıymış ve yolda da kamyon kaza yaptığı için gelememişler. Kardan olacak ki telefonlarda çalışmadığı için haber verememişler.
Ertesi gün annemin dudağında uçuk benim yüreğimde korku dolu bir anı olarak kaldı o saatler :)
